AD: ‘Zoiets verzin je niet, hè? Echt een toevalligheid’

Foto: De zussen Veerle (links) en Mabel Havelaar kampen beiden met een zware knieblessure. “Het is geen familiekwaal.”

De zussen Mabel en Veerle Havelaar liepen in het afgelopen jaar allebei een kruisbandblessure op. Eerstgenoemde beëindigde vervroegd haar korfballoopbaan, haar jongere zus is vastberaden om terug te keren bij HKC/Creon Kozijnen dat het meest gedenkwaardige seizoen uit haar bestaan beleefde.

Het gezegde ‘gedeelde smart is halve smart’ ging in 2023 nadrukkelijk op voor de zussen Mabel, die gisteren 30 jaar oud is geworden, en haar vijf jaar jongere zus Veerle Havelaar. Beiden liepen in verschillende fases van het seizoen pittige knieblessures, met verschillende consequenties op. Zo betekende de kruisbandkwetsuur voor de oudste van de twee een vervroegd eindpunt van haar sportieve carrière.

“Voordat ik door mijn knie ging, had ik al besloten dat dit het laatste seizoen zou zijn”, blikt Mabel terug op de dag van 4 maart 2023, de uitwedstrijd in de zaal van HKC bij Fiks in Oegstgeest. “Ik had al wat last van mijn linkerknieholte. Voor die wedstrijd was het de vraag of ik zou starten of niet, maar met het warmlopen viel het mee. Na tien minuten maakte ik een niet eens zo’n harde actie en leek het alsof ik geen spieren in mijn been had. Ik voelde ‘knap’, zakte er helemaal doorheen en wist meteen dat het mijn kruisband was. De pijn viel mee, maar ik besefte: ‘dit is klaar’. Veerle heeft me nog naar de kant gebracht, terwijl bij mij de gedachte overheerste dat dit het dan was.”

Ruim een half jaar later ging het fout voor Veerle Havelaar, op 9 september 2023 tijdens de wedstrijd op het veld tussen HKC en Die Haghe. ,,Net als bij Mabel was er sprake van een onderliggende blessure: ik had al last van mijn achillespees in hetzelfde rechterbeen. Toen zij die blessure had opgelopen, ben ik mijn knieën gaan trainen maar achteraf was dat dus tevergeefs. Ik ging er zo doorheen. Bij Mabel was het een heel eng beeld, bij mij was het de vraag of het werkelijk mijn kruisband was, want ik voelde ook niet veel pijn. Ik trok mijn been nog op en kon er stabiel op staan. Tot de mri-scan was het nog de vraag wat ik precies had, maar bleek het ook de kruisband te zijn.”

Ongeloof
Mabel valt bij: “Toen Veerle me belde, was ik vol van ongeloof. ‘Hoe kon dit gebeuren?’, was mijn eerste reactie. Ik hoopte wel dat het haar anders zou vergaan dan mij. De operatie en de revalidatie is een periode van ups en downs geweest. Ik moest ook iets langer op mijn operatie wachten, omdat de binnenband verrekt was.”

Veerle: “Toen het mij was overkomen, wist ik wat me te wachten zou staan. Mabel had wat dat betreft de route al uitgestippeld. Het proces is iets sneller gegaan, ik hoefde nergens op te wachten en ben eerder geopereerd.”

Het tweetal revalideert, door het verschil in tijd dat de blessure zich voordeed, niet samen. “Al delen we met Mikel Reilingh wel dezelfde orthopeed”, schetst Mabel, die wegviel in de fase dat voor HKC het spannende slot van de zaalcompetitie met de strijd om promotie naar de Korfbal League aanbrak. Als toeschouwer zag zij hoe via de winst op Dalto in een kolkende PKC-hal HKC het hoogste niveau haalde.

“Hoe mooi was het geweest als ik het seizoen zo had mogen besluiten met deze uitkomst, al voelde ik me wel onderdeel van de prestatie omdat ik het merendeel van het seizoen gespeeld had.”

Historisch
De gedachten gaan nog even terug naar die historische dag voor HKC. “Ik heb die dag met het team en alle voorbereidingen meegemaakt. Het was leuk om Veerle te zien spelen in die beslissingswedstrijd. Ze liep op met Noortje, in mijn shirt. Een mooi moment om te zien. Ik heb wel tranen gelaten dat het zo is gelopen, want het had een fantastisch afscheid kunnen zijn”, stelt Mabel, die de gewonnen zaalfinale met PKC tegen TOP in 2015 – waarin zij ook als beste speelster werd uitgeroepen – als absoluut hoogtepunt noemt.

Zij begint met partner André Kuipers dit jaar een B&B. “Zeg nooit nooit, maar ik denk niet dat men mij terug gaat zien in het korfbal. Er zijn genoeg andere leuke dingen, zoals tennis en skiën. Om die sporten te kunnen doen, moet mijn knie weer optimaal zijn. En de opvolging dient zich aan, want onze oudste dochter Noortje traint al bij de jongste groep van Sporting Delta met André als haar trainer.”

Veerle Havelaar, die met HKC afgelopen jaar ook nog de promotie naar het hoogste veldkorfbalniveau behaalde, is elf weken in haar revalidatie gevorderd. “Vanaf drie maanden mag je gaan opbouwen qua spiermassa, dan kan ik echt hard gaan trainen. Daar kijk ik naar uit. Ik maak de wedstrijden in de Korfbal League van HKC momenteel als toeschouwer mee. Ik wil afstand bewaren, ook omdat ik het te confronterend vind. Ik wil ook niet op de bank zitten tijdens een wedstrijd.”

Energie
Dat heeft zij ook wel nodig, zodat haar eigen eigen traject in kan en daar energie in kan steken. “Om HKC tegen de beste ploegen van Nederland te zien spelen, vind ik ook lastig. Het is pijnlijk om niet de vruchten te kunnen plukken van de promotie van afgelopen seizoen. Maar ik weet dat het weer gaat komen, dat ik me weer krachtig ga voelen en daar zal staan. Ik ben ervan overtuigd dat ik terugkeer, nog sterker dan ik was. De promotie naar de Korfbal League was tot nu toe mijn absolute hoogtepunt, maar wie weet wat er later dit jaar – als ik in de zaal mijn rentree wil maken – en daarna nog aan zit te komen.”

Orgineel verschenen: AD/Rivierenland van 4 januari 2024
Auteur: Arco Bomgaars
Fotografie: Richard van Hoek Fotografie

Annelies Kop als spelende moeder in de Kenonz Korfbal League